Z przyjemnością ogłaszamy ze zostaliśmy partnerem Warsaw Innovation Summit: Wygrywające modele biznesowe czyli konferencji, która odbędzie się w Warszawie 29 marca 2012. Gościem tej konferencji będzie Alex Osterwalder, autor bestsellera“Tworzenie modeli biznesowych – Podręcznik wizjonera”.

Jeżeli jeszcze nie słyszeliście o Business Model Canvas to zobaczcie krótki filmik:

W czasie jednoniowej konferenecji Alex zaprezentuje praktyczne wykorzystanie kanwę modelu biznesu – po lekturze Business Model Generator wiemy, że na pewno będzie inspirująco! O nowych modelach biznesowych będą mówić również Sławomir Lachowski, twórca mBanku i szef Google Artur Waliszewski.

Więcej na www.warsawinnovationsummit.pl

Osoby, które zarejestrują się do 10 marca podając kod promocyjny VIPLAB otrzymają 40% zniżki.

W tę sobotę (11.02) odbył się pierwszy raz w historii Ogólnoświatowy Dzień Użyteczności IA DAY (http://worldiaday.org). Tego dnia w 14 miastach na całym świecie odbywały się warsztaty i spotkania propagujące Architekturę Informacji. W przyszłym roku oficjalnie dołączy do tego wydarzenia Warszawa pod koordynacją UseLab

W tą sobotę miałem również przyjemność otworzyć studia Architektury Informacji oraz badań użyteczności nowych technologii na SWPS w Warszawie. Podczas pierwszego zjazdu studiów odbył się krótki wykład inauguracyjny kierownika Instytutu Architektury Informacji Andrea Resmini’ego. Z tego miejsca chciałem podziękować wszystkim studentom oraz kadrze za obecność i współtworzenie środowiska IA w Polsce.

Nasza Klasa uruchomiła nową stronę logowania, eksperci, w tym Teresa Bartoszewicz z UseLab oceniają ją w portalu interaktywnie.com .

“Zacznijmy od pierwszego wrażenia: zgodnie z zapowiedziami strona została odchudzona ze wszystkich funkcjonalności, poza tymi służącymi do wejścia do portalu. Taki kierunek zmian jest dobry, jednak mam wrażenie, że wcale nie przydało to stronie lekkości – ciemna kolorystyka oraz box reklamowy, w którym pojawiają się reklamy Google’a sprawia, że całość jest dość toporna. Zmiany na stronie ujawniają także, że portal systematycznie odchodzi od skojarzeń związanych ze szkolną „klasą” – zniknęła wyszukiwarka szkół, a nowym użytkownikom Nasza Klasa promowana jest tylko jako „miejsce spotkań”. W wyniku odchudzenia strony z pozostałych funkcjonalności, boxy logowania i rejestracji są obecnie bardzo dobrze widoczne, niepokoi tylko wygląd przycisku „Zaloguj”, który sprawia wrażenie nieaktywnego.”

Pełną recenzję oraz opinie pozostałych ekspertów przeczytać można w interaktywnie.com pod adresem http://interaktywnie.com/biznes/artykuly/social-media/koniec-szkolnego-klimatu-w-naszej-klasie-nowa-strona-logowania-19657

Zapraszamy do lektury.

Projektowanie nawigacji to temat, który wywołuje szereg dyskusji i polemik skupionych zwykle wokół pytań: które menu jest najlepsze? Czy powinno być na górze, czy umieszczone po lewej, czy po prawej. Warto pamiętać, że każda z tych opcji ma swoje plusy ale i ograniczenia – to na co się zdecydujemy zależy ściśle od zawartości serwisu. Ciekawe zestawienie umieścił na swoim blogu Maciej Lipiec. Zgadzam się też z nim, że idealne uniwersalne rozwiązania nie istnieją. Więc o czym jest ten wpis? Postanowiłam zebrać garść znalezionych przeze mnie w sieci ciekawych rozwiązań, w których nawigacja nie zawiera tylko zbioru kategorii produktów czy usług a jest ukłonem w stronę potrzeb oczekiwań i sytuacji życiowej użytkownika.

Jak zapewne wszyscy wiemy do głównych zadań systemu nawigacji na stronie internetowej należą:

• umożliwienie/ułatwienie dotarcia  do interesujących nas treści i dokumentów w serwisie.
• poinformowanie nas gdzie jesteśmy w strukturze serwisu (odpowiednie oznaczenie w menu).
• system nawigacji – jeśli jest stałym elementem strony  daje nam poczucie stabilności
• określa co w danym miejscu się znajduje – poprzez etykiety łączy, kategorii w menu
• informuje w jaki sposób możemy z tego skorzystać
• wpływa na wiarygodność witryny

Oczywiście nie będę się w tym miejscu rozwodzić nad klasyfikacją poszczególnych systemów i nie będę omawiać zalet o ograniczeń różnych rozwiązań. Nie wskażę też, które z nich są najlepsze, dlatego, że to zawsze zależy od zawartości serwisu i strategii biznesowej Klienta.  Zainteresowanych tematem odsyłam do książki „Designing Web Navigation” autorstwa Jamesa Kalbacha, w której autor obszernie i kompleksowo omawia temat.

W tym wpisie chciałabym się skoncentrować na kilku wybranych przeze mnie przykładach nawigacji, która wychodzi poza sztywną, narzuconą przez Klienta kategoryzację treści. Skupmy się na potrzebach czy sytuacji życiowej użytkowników, a także na przykładach nawigacji według głównych grup użytkowników.

Przykłady dobrych praktyk:

1.       Bank Barclays

Jak widać na powyższym przykładzie, nazwy głównych działów odzwierciedlają , nie konkretne produkty a potrzeby użytkownika: oszczędzania, pożyczenia pieniędzy, ubezpieczenia. To podejście jest szczególnym ułatwieniem dla osób, które jeszcze nie podjęły decyzji jaki konkretny produkt je interesuje, a na przykład wiedzą, że potrzebują pilnie dodatkowych pieniędzy. Podobne rozwiązania można znaleźć głębiej w serwisie, na podstronie z opisem oferty pożyczek i kredytów.

I w tym wypadku, poza standardową prezentacją oferty w centralnej części strony, po prawej znajdują się box „I need to…”, w którym umieszczono odnośniki opisujące najpopularniejsze sytuacje i cele, które użytkownik chce zrealizować pożyczając pieniądze.

2.       Bank Commonwealt

Jednym z moich ulubionych przykładów jest witryna australijskiego banku Commonwealth. Podobnie jak poprzednio – obok poziomego menu z kategoriami produktów, użytkownik ma do dyspozycji box „We’re ready to help you with…”. W nim potencjalny Klient może sprawdzić czy oferta banku zawiera produkty adekwatne do jego sytuacji życiowej.

3.       Open Finance SA

Podobnie na stronie doradcy finansowego Open Finance  – serwis prezentuje użytkownikowi kilka głównych potrzeb, które można zrealizować dzięki ofercie serwisu , np. „Mam określone cele na przyszłość”, czy „Chcę gwarancji bezpieczeństwa”. Podobnie jak w poprzednich wypadkach – jest to ukłon w stroną użytkowników, którzy nie są zdecydowani na konkretny rodzaj produktu natomiast znają swoje oczekiwania i sytuacje życiową.

4.       Jakie Ubezpieczenie

Strona JakieUbezpieczenie.pl proponuje użytkownikom podział produktów według etapów życia. Potencjalni klienci mają do wyboru 12 kategorii – w zależności od tego jaki jest ich status życiowy, bądź co planują w przyszłości.

Oczywiście tego rodzaju rozwiązania nie są zarezerwowane wyłącznie dla branży finansowej, również branża turystyczna korzysta z tego rodzaju rozwiązań.

5.       Neckermann

Biuro podróży Neckermann – obok standardowych kategorii jak „Wycieczki”, „Last minute”, „Promocje” zawiera alternatywną prezentację oferty. Dział „Dopasowana oferta” zawiera wycieczki pogrupowane według potrzeb użytkowników. Dzięki temu rodzice planujący wyjazd z dziećmi jak i osoby zamożne, które szukają wycieczek z pełnym pakietem atrakcji, szybko znajdą odpowiedni dla siebie produkt.

Innym rozwiązaniem w zakresie nawigacji jest wyróżnienie kilku głównych typów użytkowników (adresatów strony) i stworzenie alternatywnej nawigacji w oparciu o takie grupy.

1.       Merlin.pl

Na stronie merlin.pl zastosowano podział na kategorie prezentów w zależności od obdarowywanej osoby. Zamiast kategorii produktowych strona oferuje prezenty dla dzieci, mamy, chłopaka, itp. Rozwiązanie to jest szczególnie przydatne dla osób, które nie znają dobrze upodobań obdarowywanej osoby i potrzebują podpowiedzi przed podjęciem ostatecznej decyzji.

2.       La Roche-Posay

W serwisie francuskiej marki dermokosmetyków, produkty zostały pogrupowane ze względu na cechy skóry. Twórcy strony wyszli w ten sposób naprzeciw potrzebom i oczekiwaniom użytkowników, którzy dzięki temu mają łatwy dostęp do wszystkich rodzajów produktów adresowanych do swojej cery.

3.       Gerber.pl

Rozwiązanie na stronie Gerber.pl uwzględnia odmienne potrzeby dzieci i niemowląt, w zależności od przedziału wiekowego. Takie rozwiązanie pozwala rodzicom uzyskać łatwy i szybki dostęp do pełni informacji związanych z potrzebami  ich dziecka – bez konieczności przeglądania pełnej oferty produktów tej firmy. Podobne rozwiązanie znajduje się na angielskiej stronie Cow&Gate – gdzie poza kategoriami obejmującymi przedziały wiekowe zastosowano menu zawierające podział na grupy użytkowników (New Mum, My Toddler, Dads).

4.       Cow&Gate

5.       Vichy

Na stronie Vichy potencjalne klientki  mają do wyboru 4 profile w zależności od wieku. Użytkowniczki serwisu najpierw wybierają profil zgodny z ich wiekiem a następnie mają możliwość przeglądania kosmetyków według potrzeb (screen poniżej). Zaletą tego rozwiązania jest to, że Panie otrzymują zakres informacji i produktów odpowiadający potrzebom ich cery.

A na zakończenie przykład negatywny:

1.       Dermika

Użytkownicy, którzy wejdą na stronę dermika.pl będą musieli przeklikiwać się przez niewiele mówiące nazwy produktów. Kosmetyki na stronie nie zostały pogrupowane w żaden sensowny z punktu widzenia użytkowników sposób. Nazwy „Meritum”, „WitaminaP” niewiele mówią o zastosowaniu kosmetyków oraz nie odpowiadają na pytanie do jakiego rodzaju cery, czy do jakiego rodzaju pielęgnacji znajdują zastosowanie. W tym rozwiązaniu – użytkowniczki muszą klikać nazwy poszczególnych serii aby to ustalić. Klikając na nie, nie mają pewności czy wybrany produkt odpowiada ich potrzebom.

Reasumując – chcąc by użytkownik skorzystał z naszej oferty, pamiętajmy, że nie zawsze szuka on konkretnego produktu. Warto zaproponować przyjazne rozwiązania dla osób, które są w stanie określić swoje potrzeby, cele lub sytuację życiową. Wyjście poza sztywną kategoryzację ofert i produktów i przyjęcie perspektywy użytkownika z pewnością ułatwi temu ostatniemu znalezienie odpowiedniego dla siebie rozwiązania.

o autorze:

Agnieszka Jedynasta – Usability Consultant w UseLab. Ukończyła psychologię kliniczną na Uniwersytecie Gdańskim. Od 2007 roku zajmuje się badaniami użyteczności i dostępności a także badaniami jakościowymi (grupy kreatywne, zogniskowane wywiady grupowe). Prywatnie interesuje się architekturą krajobrazu, fotografią przyrodniczą i rękodziełem. Uwielbia czeskie kino.

Posiłkując się doświadczeniami z ostatniego dużego projektu badawczego chciałabym zebrać tutaj kilka uwag dotyczących jednoczesnego prowadzenia badań metodą  Eyetracking i obserwacji użytkownika

Potrzeba prowadzenia takich złożonych badań wynika zazwyczaj z oczekiwań klienta, dlatego przed rozpoczęciem projektu niezwykle ważne jest wspólne zastanowienie się czy jest ona metodologicznie uzasadniona. Warto pamiętać, że badania Eyetracking są drogie i nie sprawdzają się wówczas gdy badamy serwis bez ostatecznej szaty graficznej. Nie znajdują także zastosowania przy badaniu złożonych, specjalistycznych aplikacji, nie ma też większego sensu korzystanie z tej metody wówczas gdy badania użyteczności są wstępem do rewolucji w zakresie całej architektury informacji badanego serwisu. W wyżej wymienionych przypadkach lepiej zastosować klasyczną obserwację użytkownika.

Jeśli wykluczymy te czynniki możemy zdecydować się na badanie metodą Eyetracking i wówczas należy zastanowić się, czy włączyć je w etap obserwacji, czy też przeprowadzić jako osobny etap projektu.

Rysunek 1 Przykładowa heatmapa – jeden z wyników uzyskiwanych w badaniu

W przypadku realizacji badań łączonych konieczne jest przede wszystkim:

• Zrekrutowanie większej (niż w przypadku klasycznej obserwacji) grupy osób badanych – wprawdzie w książce „Eyetracking Web Usability” Jacob Nielsen pisze o metodzie pozwalającej na jakościową interpretację danych typu eye tracking, jednak w mojej opinii, jeśli już porywamy się na taki projekt, to warto nie odcinać sobie możliwości ilościowej interpretacji zebranych danych i zbadać przynajmniej 20-25 osób.
• Skonstruowanie dość prostych scenariuszy zadań, które da się zrealizować kilkoma kliknięciami, ewentualnie podzielenie scenariuszy na takie, które analizować będziemy pod kątem danych o ruchach gałek ocznych i takich, które analizować będziemy tylko pod kątem zachowania użytkowników – analiza wszystkich danych może okazać się niemożliwa w zakładanym czasie realizacji projektu.
• Ograniczenie metody think aloud, lub wydzielenie tych fragmentów z danych analizowanych metodą Eyetracking – podczas mówienia użytkownik nie realizuje scenariusza, a fiksacje wzroku nie oddają naturalnego procesu skanowania strony w poszukiwaniu określonych informacji.
• Posiadanie komputera, który „udźwignie” jednoczesne działanie aplikacji do zbierania danych typu  eye tracking oraz aplikacji wspierających obserwację użytkownika .

Taka konstrukcja badania daje nam wówczas duże możliwości w zakresie interpretacji danych. Zdobywamy, nie tylko pogłębione opinie grupy użytkowników, wiedzę na temat ścieżek eksploracji serwisu, ale możemy także wnioskować o możliwych przyczynach, takiego a nie innego, zachowania badanych (np. w obrębie elementów nawigacyjnych znaleźć odpowiedź na częste pytanie: Czy element był niewidoczny? Czy błędnie nazwany?).

Jeśli jednak podstawowym celem badania jest pogłębiona analiza użyteczności serwisu (wykrycie jak największej ilości potencjalnych błędów użytkownika) i zależy nam przede wszystkim na zebraniu jakościowego feedbacku od osób badanych (opinie i komentarze) to warto rozważyć poprzestanie na klasycznej obserwacji użytkownika w laboratorium. Przeprowadzenie badania metodą Eyetracking można uwzględnić jako osobny etap projektu, mogący np. służyć wsparciu wcześniejszych wniosków jakościowych fizjologicznymi danymi z badania na większej grupie użytkowników.

Więcej na ten temat:

James Breeze, UX Magazine „Eye tracking: best way to test rich app usability”, http://www.uxmag.com/technology/eye-tracking-the-best-way-to-test-rich-app-usability

Jacob Nielsen, Kara Pernice “Eyetracking web usability” http://www.useit.com/eyetracking/methodology/

o autorze: Teresa Bartoszewicz od 3 lat w UseLab jako Usability Consultant. Absolwentka socjologii i studentka Środowiskowych Studiów Doktoranckich IP PAN i SWPS. Zawodowo prowadzi projekty badawcze związane z badaniami użyteczności oraz eyetracking. Prywatnie podróżuje.

Poniżej prezentujemy archiwalny wpis Agnieszki Jedynastej:

Na początek przyznam się, że nie jestem klientką PZU i nie znałam wcześniejszego serwisu. Na wersję beta patrzyłam z perspektywy osoby szukającej informacji na temat ubezpieczenia mieszkania – tak się złożyło, że w tym czasie chciałam zmienić dotychczasowego ubezpieczyciela na nowego chciałam ubezpieczyć swoje mieszkanie wraz z zawartością. Wersja beta serwisu PZU przywitała mnie przejrzystym lekkim designem natomiast po dłuższej interakcji  zaskoczyła mnie nie do końca konsekwentną i dopracowaną nawigacją. Nie wiem na ile usterki czy niekonsekwencje, które napotkałam w trakcie próby zakupu ubezpieczenia wynikają w technicznych niedociągnięć beta wersji, a na ile są częścią projektu.

Poniżej przedstawię kilka uwag, sformułowanych w trakcie szukania informacji i próby zakupu ubezpieczenia mieszkania.

1. Na pierwszy rzut oka nie widać jakie produkty lub ich grupy oferuje strona.

Centralną część zajmuje duża reklama, która obniża zasadniczą część strony. W pierwszej chwili sądziłam, że są to promowane produkty z oferty PZU. W rzeczywistości są to odnośniki do serwisów zewnętrznych, co było dla mnie zaskoczeniem – spodziewałam się, że kliknięcie w „Więcej” jednej z nich przeniesie mnie od razu do strony z opisem produktu. Niestety za każdym razem jestem „wyrzucana” poza serwis.

Przyglądając się uważniej sekcji „Zostań klientem” znajdującej się pod logowaniem dom odnośników, które się tam znajdują dodałabym jeszcze jedne „Poznaj naszą ofertę”. Pozostałe są jak najbardziej ok. ale adresowane są do osób, które  już jakieś pojęcie na temat oferty PZU mają (zamów kontakt z agentem, zadaj pytanie) – mi zabrakło tego wcześniejszego kroku.

Dotarcie do oferty możliwe jest poprzez znajdujące się pod bannerem cztery boxy z rodzajami produktów, które z pewnością dla użytkowników netbooków są słabo lub zupełnie niewidoczne na pierwszym ekranie przewijania. Twórcom strony zasugerowałabym zmniejszenie obszaru, który zajmują w tej chwili reklamy serwisów zewnętrznych. Dzięki temu kluczowe elementy strony będą lepiej widoczne.

2. Słabo widoczne działanie filtra produktów.

Narzędzie to jest rozwiązaniem alternatywnym dla tradycyjnego, obecnego na stronach innych ubezpieczycieli, układu według rodzajów produktów bądź według przedmiotu ubezpieczenia.
Aby użytkownik szybko nauczył się korzystać z tego narzędzia warto zadbać o to, by widoczna była informacja, że filtr przeszukuje bazę produktów oraz dobrze widoczny powinien być efekt końcowy przeszukiwania. Zaznaczenie opcji „Dla mnie” na pierwszy rzut oka nie wywołuje żadnej reakcji serwisu. Wyszarzenie kategorii „Promocje” jest zupełnie niewidoczne. Przy dłuższej interakcji z serwisem okazuje się również, że wbrew temu, co sugeruje filtr, oferty promocyjne są jak najbardziej dostępne dla użytkownika.

3. Filtr prezentuje produkty niezgodne z oczekiwaniami użytkowników.
Przykładowo zaznaczenie opcji „Dla mnie” i „Dom i mieszkanie” powoduje wyświetlenie na pierwszym miejscu Autocasco(AC) (!). Zaznaczyłam dodatkowo „Majątek” i w rezultacie Autocasco(AC) wyświetliło się na dwóch pierwszych miejscach a opisy  ubezpieczenia mieszkania były dopiero na trzecim miejscu.

4. Opis produktu jest dość czytelny i przejrzysty.
Wypunktowania i podział na bloki tematyczne ułatwiają przeglądanie tekstu. Zaskoczył mnie jednak mechanizm oceny znajdujący się pod treścią, który można zobaczyć na stronach z newsami, blogach czy serwisach typu You Tube. Nie jest jasne co użytkownicy powinni w ten sposób ocenić – sam produkt czy opis produktu? Etykieta „Oceń artykuł” sugeruje, że oceniamy artykuł, po kliknięciu okazuje się, że jednak oceniamy produkt…W tym miejscu warto zastosować konsekwentną komunikację – ja właściwie nie wiedziałam co ostatecznie oceniam…

5. W opisie produktu zabrakło mi również wskazania co np. ruchomości znajdujące się w mieszkaniu nie podlegają ochronie? Brakowało też porównania obu wersji ubezpieczenia PZU DOM i PZU DOM Plus. Czytając oba opisy trudno było mi wyłapać kluczowe różnice miedzy tymi produktami. Takie zestawienie, na przykład w formie tabeli byłoby bardziej czytelne i dzięki niemu łatwiej  byłoby podjąć decyzję, który wybiorę.

6. Formularze kontaktu.
Tutaj również dało się zauważyć kilka usterek. Komunikaty błędu są widoczne dopiero po najechaniu kursorem na czerwoną ikonkę przy etykiecie.
Brak informacji, że numer telefonu musi być wpisany bez spacji.
Użytkownik musi podać zarówno adres e-mail i numer telefonu – moim zdaniem mógłby to podać zamiennie.
Jeśli już użytkownik decyduje się na podanie numeru telefonu – warto, by mógł wybrać optymalną porę, kiedy agent mógłby do niego oddzwonić.
Nie jest do końca jasne, czy agent może do klienta przyjechać, czy też po nawiązaniu kontaktu z agentem użytkownik i tak będzie musiał udać się do jego biura.
Formularz domyślnie w polu „Co mnie interesuje” ma zaznaczoną opcję „Spotkanie w sprawie ubezpieczenia komunikacyjnego”. Oczekiwałabym, ze skoro zamawiam kontakt z agentem ze strony z opisem polisy mieszkaniowej to domyślnie zaznaczoną opcją będzie dotycząca aktualnie przeglądanego produktu – czyli w sprawie ubezpieczenia majątkowego.

7. Serwis wprowadza użytkownika w błąd – na przykład komunikując, że znalazł mniej produktów niż jest faktycznie dostępnych. W serwisie znajduje się informacja, że znaleziono 5 produktów, które spełniają zaznaczone przeze mnie kryteria. Strona z wynikami zawiera ich zdecydowanie więcej – jak widać na poniższym screenie:

Nietrudno zauważyć, że dostępnych jest więcej niż 5 produktów, z czego niektóre są wymienione na liście po kilka (2-3) razy.

8.  Mapa serwisu zawiera identycznie nazywające się odnośniki, które prowadzą do zupełnie innych produktów. Na przykład w dziale „Dom i mieszkanie” znajdują się 3 identyczne odnośniki „Ubezpieczenie dla całego domu”. Odruchowo kliknęłabym na ostatni, najlepiej widoczny – i jak się okazuje jest to niedostępne dla mnie ubezpieczenie grupowe.

9.  Brak odróżnienia linków odwiedzonych od nieodwiedzonych.
Wydawać by się mogło, że jest to podstawowa informacja i cenny feedback dla użytkownika, dzięki któremu orientuje się on jakie produkty już widział. Tu w całym serwisie brakuje takiego rozróżnienia i jest to szczególnie uciążliwe przy dłuższym korzystaniu, zwłaszcza w sytuacji, gdy przeglądałam kilka wersji ubezpieczenia.

Podsumowując uważam, że nowemu serwisowi PZU należy się plus za lekkość i przejrzystość layoutu. Do minimum ograniczone zostały wszystkie zbędne i rozpraszające elementy graficzne, w obszarze artykułów zadbano o to, by przyciski akcji były dobrze widoczne. Dobrym rozwiązaniem jest też według mnie zakładkowy układ nawigacji w obszarze opisu produktu. Dzięki niemu od razu widać, że poza zwykłym opisem, użytkownik ma też dostęp do plików i dokumentów do pobrania, a także może sprawdzić czy są dostępne oferty promocyjne.

Serwis przed ostateczną premierą zdecydowanie wymaga jednak dopracowania w zakresie nawigacji, a ponieważ zanotowałam też błędy techniczne, warto również sprawdzić poprawność działania strony i dostępność wszystkich podstron.

o autorze:

Agnieszka Jedynasta – Usability Consultant w UseLab. Ukończyła psychologię kliniczną na Uniwersytecie Gdańskim. Od 2007 roku zajmuje się badaniami użyteczności i dostępności a także badaniami jakościowymi (grupy kreatywne, zogniskowane wywiady grupowe). Prywatnie interesuje się architekturą krajobrazu, fotografią przyrodniczą i rękodziełem. Uwielbia czeskie kino.

W artykule postaram się odpowiedzieć na pytanie, jak prowadzić analizę webową w taki sposób, aby dostarczała istotnej wiedzy i służyła jako argument przy ważnych procesach decyzyjnych.

Myślę, że istotną przeszkodą w skutecznej analizie ruchu są słabo przygotowane raporty, w których zebrane dane są źle przedstawione i nie prowadzą do prawdziwych wniosków.

Krok 1: Uważaj na raporty automatyczne

Analityk powinien pamiętać o zasadzie „Less is more”, która sprawdza się przede wszystkim w kontekście hierarchii i obowiązków w firmie -  im wyższe stanowisko, tym mniej czasu na analizę danych. Raporty mają w prosty sposób odpowiadać na pytania biznesowe, a nie stwarzać sytuację, w których szef cieszy się z pozornego sukcesu 5 tys. odsłon witryny dziennie. Taki wynik nic nie znaczy jeśli wszyscy pracownicy korporacji, trzy dni wcześniej, mieli obowiązek ustawić ją jako stronę główną, a analityk zapomniał odfiltrować ruch wewnętrzny.

Rysunek 1: http://www.cartoonstock.com/lowres/dcr0033l.jpg  (pozwoliłem sobie na zmianę „Sales” na „Pageviews”)

Należy pamiętać, że okres w którym wszystkie strony internetowe pełniły rolę wizytówki zawierającej podstawowe informacje o firmie dawno się skończył. Obecnie, za pomocą stron i aplikacji webowych, szefowie kuchni mogą na forach oceniać przepisy zamieszczone przez kolegów po fachu, dzieci kupować różowe jednorożce na serwisach aukcyjnych, rodzice zamawiać klauna na imprezę urodzinową, a terapeuta udzielić rady jak wyleczyć paniczny strach przed klaunami. Cele witryn są rozmaite. Dlatego należy zadać sobie pytanie:

• Jakiego zachowania oczekuję od użytkowników mojej strony?
• Jeśli użytkownicy zachowują się inaczej to co dalej?

Krok 2: Określ swoje cele biznesowe

Przykładowe cele pełnione przez strony internetowe to:

• Transakcje (e-commerce)
• Zbieranie leadów
• Wypełnienie formularzy (zapis na newslettery/konkursy, rejestracja nowego użytkownika)
• Pobrania plików

Aspekt rodzący wiele problemów. Sprecyzowanie celów serwisu (i jego poszczególnych elementów), jest niezwykle ważny. Kilka przykładów:

• Nie będziemy rwać sobie włosów z głowy przy 90% procentowym współczynniku odrzuceń, jeśli analizujemy ruch na stronie bloga, którego autor wszystkie wpisy zamieszcza na stronie głównej.
• Serwis partnerski strony XXX ma bardzo mało wejść z wyszukiwarek. Czy powinniśmy się martwić? Nie! Jest to serwis partnerski, a lwią część jego ruchu generują odnośniki z innych stron (przede wszystkim główny serwis firmy).
• Krótki czas pobytu na podstronie z plikami do pobrania jakiegokolwiek serwisu nie będzie zły, jeśli jest to strona docelowa. Wszakże użytkownik wchodzi tam tylko po to, żeby pobrać pożądany plik, a nie w celu przeczytania długiego artykułu na temat ekspansji firmy.

Krok 3: Ustal kontekst dla mierzonych metryk

Dopiero teraz siadamy do urządzenia analitycznego!

Jako konfigurację narzędzia rozumiemy przygotowanie niestandardowych raportów, dostosowanie dashboardu do własnych potrzeb, segmentację użytkowników  i wprowadzenie filtrów. Naszym celem jest analiza danych, które w kroku drugim uznaliśmy) za istotne.

Liczby bez kontekstu to tylko liczby.

Przykładowe strony analizowane pod kątem współczynnika wyjść – mierzącego % użytkowników, którzy opuścili z witrynę na danej stronie:

• Strona główna
• Koszyk
• Formularze kontaktowe
• Wsparcie i dokumentacja
• Konwersje drugorzędne

Na jakie segmenty powinniśmy patrzeć analizując konwersję?

• Witryny odsyłające
• Keywordy
• Rodzaj produktu
• Kampania reklamowa
• Nowi vs powracający użytkownicy

Złe praktyki: Porównywanie dwóch serwisów o podobnej tematyce na podstawie odsłon. Odsłony nie są dobrą miarą wykorzystywaną do porównania, w tej roli lepiej sprawdzą się liczba odwiedzin, czas pobytu na stronie i konwersje.

Na koniec przypomnienie – analizę przeprowadza się, aby zmierzyć wydajność serwisu internetowego w osiąganiu celów strategicznych. Jeśli cele nie zostały określone, marnujemy czas.

Blogi dla zainteresowanych analizą webową:

ittechnology.us (PL)

kaushik.net (EN)

Materiały dla osób, które chciałyby lepiej poznać narzędzie Google Analytics:

google.com/support/conversionuniversity (EN)

o autorze:

Mateusz Waligórski – Usability Consultant w  UseLab Consulting Group. Studiuje Społeczną Psychologię Internetu i Komunikacji na SWPS, dzięki czemu zainteresował się branżą UX. Po godzinach ogląda stand-up comedy, gra online ze znajomymi i wymyśla abstrakcyjne teorie spiskowe.

W artykule skupię się nad użytecznością graficznie prezentowanej informacji, czyli infografik. Infografiką może być  zarówno wykres, graf jak i diagram. Przedstawione zostaną wyniki badania eyetracking potwierdzające wpływ dobrze zaprojektowanej infografiki na odbiór prezentowanej przez nią informacji.

Technika śledzenia ruchu gałek ocznych jest znana od ponad stu lat, stosowana w takich dziedzinach jak: psychologia, medycyna, interakcja człowiek – komputer. Popularność komercyjnych zastosowań eyetrackingu sukcesywnie rośnie – głównie przy projektowaniu zorientowanym na użytkownika (User Centred Design).

Rysunek 1: Najpopularniejszy do badań komercyjnych eyetracker szwedzkiej firmy Tobii podczas typowego badania użyteczności [źródło: http://www.elearning-psychologie.de/elearning/eyetracker_large.jpg]

Grupa naukowców  (Renshaw, Finlay, Tyfa, Ward) zbadała, w jaki sposób grafy zaprojektowane według ściśle określonych wskazówek wpływają na łatwość przetwarzania prezentowanych przez nie informacji. W tym celu zastosowano technikę śledzenia gałek ocznych (eyetracking) rozbudowaną o pomiar satysfakcji oraz efektywności wykonania zadań (czas wykonania i odsetek ukończonych zadań).
Badania pokazały, iż sposób prezentacji informacji przy pomocy grafu, wykresu tudzież diagramu wpływa na ruch gałek ocznych a wyniki zebrane przez eyetracker są pomocne w zrozumieniu i interpretacji tego procesu.

Osobom badanym były prezentowane dwa rodzaje grafów. Przy projektowaniu pierwszego z nich (Rysunek 2)  stosowane były następujące zasady:

• Brak linii siatki oraz jak najmniejsza ilość punktów odniesienia na osiach w celu zachowania czystości diagramu (Tufte, 1990)
• Brak ograniczenia za pomocą ramki, co sprawia wrażenie oglądania jednej zależności pomiędzy trzema zmiennymi (Sales, Profit, Cost)
• Gradientowe zabarwienie linii wykresu w celu zaznaczenia ich relatywności
• Duży kontrast pomiędzy tłem a liniami wykresu i danych
• Etykiety blisko danych w celu zachowania spójności oraz zredukowania obciążenia poznawczego (Vincow and Wickens, 1993)

Rysunek 2: Wykres pierwszego typu

Dla kontrastu, drugi z wykresów został zaprojektowany z naruszeniem powyższych zasad:

• Niski kontrast  zaciemniający dane oraz utrudniający interpretacje
• Nieprawidłowy trzeci wymiar perspektywy
• Niejasny sposób kolorowania wykresu
• Legenda oddzielona od linii wykresu i odległa od etykiet osi

Rysunek 3: Wykres drugiego typu

Naukowcy założyli, że wykres pierwszego typu będzie bardziej użyteczny w porównaniu z wykresem drugiego typu. Przejawiać się to będzie szybszymi i trafniejszymi odpowiedziami na pytania dotyczącymi informacji prezentowanych na wykresach, krótszymi czasami fiksacji (skupieniami wzroku) oraz krótszymi ścieżkami skanowania wzrokiem.
Hipoteza badania została potwierdzona –  sposób prezentacji informacji na wykresie pierwszego typu wpływa pozytywnie na efektywność i wydajność znajdowania informacji.
Dobrze zaprojektowana infografika pomaga nam zwizualizować i pogrupować prezentowane informacje oraz zwiększa szybkość odnalezienia kluczowych danych.

W procesie patrzenia człowiek:

• organizuje dane, które dostrzega
• szuka powiązań pomiędzy nimi
• rozwiewa wieloznaczności
• ustala strukturę dla prezentowanych informacji (Shriver, 1997).

Zależność tę potwierdza teoria Swellera, według której człowiek dąży do redukcji obciążenia poznawczego, czyli ograniczeń naszej pamięci roboczej.
Pojemność pamięci roboczej jest indywidualną cechą, a jej przeciążenie powoduje błędy i ograniczenia poznawcze, a w ostateczności frustracje. Wskaźniki te są ściśle związane z użytecznością i świadczą o potrzebie jej poprawy J

Rysunek 4: Obrazujący przeciążenie poznawcze J [źródło: http://apolloideas.com/blog/wp-content/uploads/2009/03/apollo-attention-difficulties.png]

Efektywny design to taki, który nie dopuszcza do przeciążenia poznawczego, czyli odpowiada na pytanie mu postawione za pomocą jednego obrazu. (Bertin, 1983).

Zależność potwierdzają wyniki badania Cawthon’a i Vande Moere’a (2007), podczas którego uczestnicy oceniali estetykę różnorodnych wizualizacji danych, a następnie wykonywali kilka zadań polegających na odczytaniu konkretnych informacji. Wyniki dowiodły, iż im wyższa ocena estetyki infografiki, tym lepsza wydajność  i efektywność wykonywanych zadań (mniej błędów oraz krótszy czas realizacji zadania).

Pokaźne zasoby infografik prezentują blogi:

1)      http://www.informationisbeautiful.net/ – wizualizacje prezentujące różnorodne zjawiska oraz relacje w otaczającym nas świecie – czasem bardzo proste a czasem zdumiewające.

Uwagę przykuwa ostatnia wizualizacja, która prezentuje autorską koncepcję procesu zrozumienia zwizualizowanej informacji

Rysunek 5: Hierarchia rozumienia kodu obrazowego [źródło: http://infobeautiful2.s3.amazonaws.com/data_info_knowledge_wisdom.png]

2)      http://www.visualcomplexity.com/ – wizualizacje bardziej złożonych algorytmów i praw natury.

3)      http://thisisindexed.com/ – proste wykresy relacji we wszechświecie

o autorze:

Agata Pasikowska – Usability Consultant w UseLab Consulting Group. Studentka Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich SWPS.Ukończyła Społeczną Psychologii Internetu i Komunikacji na SWPS, co umożliwiło jej już na studiach zajmować się badaniami internetu i użytecznością, którymi zajmuje się zawodowo od 3 lat. Specjalistka od Eyetrackingu. Prywatnie interesuje się szeroko pojętym designem, sportami ekstremalnymi, jest audiofilką, ćwiczy jogę i kolekcjonuje stare płyty.

Poniżej prezentujemy archiwalny wpis Agnieszki Jedynastej:

Zainspirowana doświadczeniami z ostatnio realizowanego projektu postanowiłam opisać specyfikę realizacji badań z użytkownikami w ich naturalnym otoczeniu – czyli w przypadku kobiet na urlopie macierzyńskim i oczekujących dziecka – w domu.

W przypadku tego projektu decyzja o tym, że realizujemy badania w terenie wynikła z kilku powodów:

• Specyfika badania – zależało nam na tym, by zobaczyć jak mamy małych dzieci korzystają ze strony internetowej. Nie interesowały nas czasy wykonania zadania – ale pierwsze reakcje badanych. To, gdzie rozpoczynają poszukiwanie informacji, jak działają w sytuacji, gdy są wciąż rozpraszane przez dziecko?
• Specyfika grupy – badania realizowaliśmy z mamami bardzo małych dzieci (do 1 roku). Osoby te nie dysponowały taką ilością czasu by móc poświęcić ją na dojazd na godzinną sesję badawczą.
• Ostatnia kwestia, już czysto techniczna, ale również miała znaczenie – z powodu trwających od kilku miesięcy remontów ulicy i torowiska dojazd do naszego laboratorium stał się uciążliwy.

Badania w terenie stawiają przed badaczem nieco inne wyzwania niż badania laboratoryjne. Poniżej przygotowałam osobista listę spostrzeżeń związanych z realizacją tego typu projektów. Pewne kwestie wydawać się mogą oczywiste lub znane z badań laboratoryjnych (punktualność, pretesty:

Rekrutacja:

• Jeśli to tylko możliwe staramy się rekrutować osoby w taki sposób, by mieszkały w tej samej, bądź w sąsiadujących dzielnicach, miejscowościach – zoptymalizuje nam to stosunek czasu poświęcanego na dojazdy do czasu samych sesji badawczych.
• Przerwy między sesjami badawczymi – czas na dojazd rezerwujemy z zapasem. Unikniemy sytuacji, w której nieoczekiwany korek czy wypadek spowoduje przesunięcie wszystkich terminów czy rezygnację badanych.
• Dzień wcześniej jeszcze raz informujemy i przypominamy badanym (telefonicznie lub mailowo) o naszym przyjeździe i potwierdzamy godzinę badania.

Przygotowanie techniczne:

• Odpowiednio wcześniej instalujemy na komputerze, na którym będziemy realizować badanie, oprogramowanie, które będzie zgrywać to, co się dzieje na pulpicie, dźwięk oraz twarz osoby badanej. W naszym przypadku był to laptop z wbudowaną kamerką, ponieważ chcieliśmy uniknąć instalowania czegokolwiek na komputerze osoby badanej. Każda z osób badanych miała, lub zadeklarowała, że korzystała w pracy lub w domu z komputera przenośnego.
• Zabieramy ze sobą również przenośny modem – ponieważ nie wszyscy użytkownicy mogą mieć w dniu badania dostęp do Internetu – a taka sytuacja miał miejsce kilkakrotnie w trakcie tego projektu.
• Przed badaniem realizujemy pretest – aby sprawdzić ile czasu mniej więcej zajmie sesja badawcza oraz czy wszystko jest prawidłowo zgrywane.
• W zależności od tego czym dojeżdżamy do osób badanych – sprawdzamy połączenia oraz dostępność miejsc parkingowych w okolicy.
• Zapisujemy numery kontaktowe w telefonie, drukujemy adresy badanych oraz druki zgody na udział w badaniu oraz pokwitowanie odbioru nagrody.

W dniu sesji badawczych:

• U badanych zjawiamy się PUNKTUALNIE, a jeśli to możliwe, nawet kilka minut wcześniej – będziemy dzięki temu mieli czas na uruchomienie komputera i niezbędnych aplikacji. W tym czasie informujemy osoby badane czego badanie będzie dotyczyć a także przekazujemy do zapoznania i podpisu druk zgody na badanie.
• Informujemy użytkownika, że całość badania jest nagrywana – jednakże nagrania posłużą głównie do analizy i przygotowania raportu i poza krótkimi, anonimowymi fragmentami nie będą udostępniane dalej.
• W trakcie samych badań na gorąco notujemy to, jak przebiega interakcja ze stroną oraz staramy się wyłapać komentarze użytkownika. Warto się zapamiętać cytaty, które w raporcie ilustrują naszą obserwację. Fakt, że sesje są nagrywane tak naprawdę nie zwalnia nas, badaczy z uważnej obserwacji i notowania a pozwala nie koncentrować się na spisywaniu całości wypowiedzi słowo po słowie.

Realizując to badanie starałam się znaleźć właściwy balans pomiędzy notowaniem a utrzymaniem relacji z użytkownikiem – szczególnie jeśli chodzi o kontakt wzrokowy, parafrazowanie czy zadawanie dodatkowych pytań. Z mojego doświadczenie wynika bowiem, że próby notowania wszystkiego, słowo po słowie kończą się zerwaniem więzi z użytkownikiem i nie dostarczają wartościowych informacji.

W sytuacji, gdy obawiamy się, że pogodzenie obserwowania i notowania będzie dla nas zbyt trudne, bądź wydaje nam się, że sesje badawcze nie wnoszą żadnych nowych informacji warto korzystać z jednej z metod, które wskazują nam jakie rodzaje danych powinniśmy zbierać w trakcie badania oraz pomagają usystematyzować te dane co jest szczególnie przydatne na etapie analizy i przygotowania raportu. Metod tych jest kilka, szerzej zostały opisane w artykule: „Recording ethnographic observations: Six useful frameworks”, do przeczytania którego gorąco zachęcam. Tutaj wspomnę tylko metodzie AEIOU, która wydała mi się najbardziej użyteczna.

Schemat AEIOU składa się z 5 wymiarów:

1. Activities – są to aktywności, działania, które użytkownicy próbują zrealizować (w oparciu o badaną stronę). Zwracamy tu szczególną uwagę na to, jaka jest pierwsza reakcja użytkownika, co najpierw próbuje zrobić, kliknąć, co użytkownik komentuje najpierw, jakiego słownictwa, określeń używa.
2. Environments – kontekst, w którym badanie jest realizowane czyli miejsce, ale również wszelkie dystraktory – w naszym przypadku była to kwestia pogodzenia przeglądania strony z zajmowaniem się malutkim dzieckiem.
3. Interactions – przebieg interakcji użytkownika ze stroną – czyli podział na poszczególne kroki w trakcie realizacji zadania.
4. Objects – czyli to, z czym użytkownik wchodzi w interakcje – rodzaj sprzętu, oprogramowania, strona internetowa, touchpad, myszka, itp. – wszystkie fizyczne obiekty.
5. Users – użytkownicy, których zachowanie obserwujemy wraz z ich oczekiwaniami i potrzebami. Zwracamy szczególną uwagę na to jakie są cele użytkowników i postawy wobec badanego interfejsu.

Po sesji badawczej:

Po każdej sesji badawczej sprawdzamy czy badanie zostało w całości nagrane – sprawdzamy długość nagrania, uruchamiamy je w kilku miejscach – dla uzyskania pewności, że nie straciliśmy materiału.

I na zakończenie – choć nie mniej ważne – debriefing i podsumowanie obserwacji – jak najszybciej po zakończeniu sesji. Z mojego doświadczenia badawczego wynika, że zawsze warto poświęcić dodatkową chwilę po sesji badawczej, aby zebrać i podsumować informacje w niej uzyskane, zwłaszcza w sytuacji, gdy prowadzimy badania z kilkoma osobami dziennie – po dwóch-trzech dniach, bez debrifingu, zaczną się nam one „zlewać”, ponieważ zatrą się różnice pomiędzy poszczególnymi użytkownikami. Nie mniej istotny jest też fakt, że po pewnym czasie myśli formułowane ad hoc przestają już być oczywiste i zrozumiałe.

Autor artykułu „The 5 habits of highly effective field researchers” prezentuje formularz, który pozwala na wprowadzenie jednolitego standardu dla naszych podsumowań. Gorąco polecam lekturę tego artykułu – zarówno na etapie przygotowań do badania jak i pisania tej notki był on dla mnie bardzo pomocny.

Reasumując, badania w naturalnym kontekście użytkownika to ciekawe i cenne doświadczenie. Dzięki takim badaniom łatwo sobie uświadomić, że nasz produkt po wdrożeniu nie funkcjonuje tak samo jak w trakcie testów w laboratorium, ale jest wykorzystywany w pewnym kontekście i wówczas widzimy jak istotny może być wpływ dystraktorów, które wyeliminowaliśmy w badaniu laboratoryjnym. Badania takie warto też realizować w sytuacji, gdy nasza grupa celowa jest trudno dostępna lub mało mobilna. Zarówno w trakcie realizacji badania jak i przy analizie danych – prace upraszają i przyspieszają schematy porządkujące i systematyzujące dane – warto więc się z nimi zapoznać i z nich korzystać.

Z drugiej strony dobrze jest pamiętać o tym, że badanie te są bardziej czasochłonne – musimy brać pod uwagę czas trwania sesji oraz dojazdy. Większe jest też prawdopodobieństwo wystąpienia problemów technicznych, np. brak Internetu.

Źródła:

“Recording ethnographic observations: Six useful frameworks”

http://palojono.blogspot.com/2007/07/recording-ethnographic-observations.html

“The 5 habits of highly effective field researchers”

http://www.userfocus.co.uk/articles/ethnography.html

„Ethnography in the field of design”

http://findarticles.com/p/articles/mi_qa3800/is_200001/ai_n8895749/?tag=content;col1

o autorze:

Agnieszka Jedynasta – Usability Consultant w UseLab. Ukończyła psychologię kliniczną na Uniwersytecie Gdańskim. Od 2007 roku zajmuje się badaniami użyteczności i dostępności a także badaniami jakościowymi (grupy kreatywne, zogniskowane wywiady grupowe). Prywatnie interesuje się architekturą krajobrazu, fotografią przyrodniczą i rękodziełem. Uwielbia czeskie kino.

W weekend pojawiła się długo oczekiwana beta Axure’a 6, wiec korzystając z okazji chcę omówić zmiany, których jest sporo. W tym wpisie będę się skupiał na funkcjonalnościach związanych z prototypowaniem.

Oprawa graficzna

Interfejs wersji 6 został przetransplantowany z wersji 5.6 dla Maców. Jest mniej topornie, ikonki a’la Office XP ustąpiły pola nowym, zielono-niebieskim. Panele Interakcji, Adnotacji oraz Rozmiaru/położenia zostały scalone w jeden i podzielone na 3 zakładki. Adnotacje i Interakcje strony zostały wzbogacone o opcje Formatowania (więcej o nich nieco dalej) i potraktowane analogicznie do paneli Interakcji/Adnotacji/Rozmiaru.

Dalszymi zaczerpniętymi z Maca rozwiązaniami są: tooltip Rozmiaru/położenia oraz opcja przełączania kolorowego maskowania paneli. Tooltip pojawia się podczas manipulowania obiektami podając wymiary i położenie obiektu. Opcja przełączania maskowania likwiduje nam natomiast te męczące różowe i żółte efekty oznaczenia masterów i dynamicznych paneli.

Opcje formatowania

Opcje formatowania obiektów zostały rozbudowane o: malarza stylów, podgląd czcionek w liście rozwijanej, padding (czyli marginesy) obiektów, rozmiar interlinii, a także możliwość stosowania czcionek OpenType.

Warto również wspomnieć, że w wersji 6 doszła możliwość edycji tekstów w powiększeniu (poprzednie wersje Axure podczas próby edycji tekstów w powiększeniu zmieniały zbliżenie na domyślne 100% aby potem powrócić do poprzedniego powiększenia).

Wyżej wspominałem o nowych opcjach Formatowania strony. Teraz dla każdej strony możemy indywidualnie określić jej styl, wycentrować (align=”center”), zminić kolor tła, wstawić zdjęcie jako tło oraz nadać stronie efekt szkicu.

Efekt szkicu

Efekt szkicu to ustawienie, które zamiast w normalny sposób, pozwala wyrenderować wszystkie obecne na stronie obiekty w odcieniach szarości, nadać liniom kształtów efekt szkicu poprzez ich deformowanie oraz pogrubianie, oraz umożliwiają globalną zmianę czcionek np. na Comic Sans.

Rozwiązanie to jest dostępne w takiej czy innej formie w większości produktów na rynku i dobrze, ze w końcu znalazło zrozumienie u twórców Axure’a.

Interakcje

Edytor interakcji zyskał na funkcjonalności dzięki przestawieniu go z orientacji pionowej w poziomą (koniec z przewijaniem za każdym razem tej długaśnej listy interakcji!) ii został wzbogacony o animacje oraz działania na zmiennych.

Animacje są dodatkowym parametrem niektórych interakcji (pokaz/ukryj/przesuń) i pozwalają na określenie czasu w jakim dana akcja ma zostać wykonana. Pozwala to np. na płynne przemieszczenie obiektów (dotychczas udawane poprzez używanie funkcji „Wait time”) oraz ich pojawianie się czy znikanie.  Obiekty mogą zostać zanimowane na kilka sposobów, od tradycyjnego liniowego aż po „gumowy”.

Działania na zmiennych pozwalają wykonać podstawowe działania matematyczne na zmiennych lokalnych (w odróżnieniu od zmiennych globalnych) których dane źródłowe muszą znajdować się na lokalnych widgetach. Operacje te pozwolą np. na zamodelowanie samoprzeliczającego się koszyka.

Zauważone błędy

Wersja PeCetowa jak na razie działa dość topornie i jej optymalizacja jest jedną z prerogatyw ekipy programistycznej Axure’a. Innymi, mniejszymi problemami są: brak możliwości wstawienia z klawiatury literki „ć” oraz nieznikanie wyłączonych dynamicznych paneli (przestają być aktywne lecz fizycznie nie znikają). Z 2 strony nie ma co narzekać, bo beta do lutego 2011 jest przecież ZA DARMO

Axure w wersji 6.0 beta jest do ściągnięcia na Maca i PC pod adresem: www.axure.com/downloadBeta.aspx .

o autorze:

Marcin Surosz. Architekt Informacji z wykształceniem socjologicznym. Jest jak rycerz w lśniącej zbroi walczący po stronie użytkowników o dobro, sprawiedliwość i użyteczność. Uczestniczył w  projektach krajowych i zagranicznych dla różnych platform technologicznych (PC, mobile, kioski multimedialne). Jego marzeniem jest praca przy projektowaniu interfejsów do gier (są pierwsze sukcesy w tym temacie) oraz praca nad produktami “fizycznymi”. Prywatnie pasjonuje się grami wideo, planszówkami, muzyką filmową, elektroniką, kręceniem filmów off’owych i Azją.